داستان پشت پل افسوس: شهر آکسفورد پر از معماریهای زیبا، چشمنواز و شگفتیهای تاریخی است؛ شهری که در هر گوشهی آن میتوان ردپایی از تاریخ، فرهنگ و دانش را دید. علاوه بر بناهای تاریخی، پارکها و فضاهای سبز متعددی نیز در آکسفورد وجود دارد؛ از جمله باغ گیاهشناسی آکسفورد که بهعنوان قدیمیترین باغ گیاهشناسی بریتانیا شناخته میشود و همچنان یکی از جاذبههای محبوب این شهر است.
شکوه علمی و آموزشی آکسفورد در طول قرنها، شاهکارهای معماری بینظیری را به وجود آورده است. دانشگاه آکسفورد که شهرتی جهانی دارد، حتی پیش از تمدن آزتکها تأسیس شده؛ چراکه شواهد نشان میدهد آموزش در این دانشگاه دستکم از سال ۱۰۹۶ میلادی آغاز شده است. گردشگران از سراسر جهان برای دیدن ساختمانهای رنسانسی چندصدساله، مانند کلیسای مسیح که قدمت آن به دوران هنری هشتم بازمیگردد، به این شهر سفر میکنند.
در دوران معاصر، نوع جدیدی از گردشگران نیز به آکسفورد اضافه شدهاند؛ علاقهمندان به فیلم و سریال. ساختمانها و محوطههای باشکوه این شهر، بارها میزبان پروژههای معروفی مانند مجموعه هری پاتر و فیلمهای مردان ایکس بودهاند. شاید هیچ سازهای به اندازه پل هرتفورد، که بیشتر با نام پل افسوس شناخته میشود، نماد پیوند دنیای کهن و دنیای مدرن در آکسفورد نباشد.
اما داستان پشت پل افسوس چیست؟ برای پاسخ به این سؤال، باید کمی عمیقتر به تاریخ این پل و کالجی که به آن متصل است نگاه کنیم. در این مقاله همه چیز را برای تان خواهیم گفت. همراه مان باشید!
تاریخچه پل افسوس چیست؟
پل هرتفورد که در میان مردم با نام پل افسوس شناخته میشود، یکی از معروفترین پلهای شهر آکسفورد است. طراحی خاص و چشمگیر این پل باعث شده که به یکی از نمادهای تصویری شهر و مقصدی محبوب برای گردشگران تبدیل شود.
این پل زیبا در سال ۱۹۱۴ تکمیل شد و وظیفهی اتصال دو ساختمان کالج هرتفورد را بر عهده دارد. طراح آن، سر توماس جکسون، یکی از معماران برجستهی دانشگاه آکسفورد بود که پیشتر در کالجهایی مانند ترینیتی، براسنوز و خود هرتفورد فعالیت کرده بود. به همین دلیل، انتخاب او برای طراحی پلی که دو بخش کالج را بر فراز خیابان نیو کالج لین به هم متصل کند، تصمیمی کاملاً منطقی به نظر میرسید.
نام رایج پل افسوس از یک سوءتفاهم تاریخی سرچشمه میگیرد. بسیاری تصور میکنند این پل نسخهای از پل معروف ونیز است، اما در واقع چنین نیست. از نظر معماری، پل هرتفورد شباهت بیشتری به پل ریالتو دارد تا پل آههای ونیز. با این حال، همین اشتباه تاریخی باعث شکلگیری افسانهها و روایتهای جذابی درباره این پل شده است.
بیشتر بخوانید: جزیرهای که یکشبه مُرد؛ راز گونکانجیما، شهر فراموششده ژاپن
دانشگاه آکسفورد یکی از قدیمیترین دانشگاههای جهان به شمار میرود و کالج هرتفورد نیز تاریخی طولانی و پر فراز و نشیب دارد. پل افسوس در سال ۱۹۱۴ چهارضلعیهای قدیمی و جدید کالج را به هم متصل کرد و بهنوعی گذشته و حال را در یک قاب معماری واحد به هم پیوند داد.
در سال ۱۲۸۳، الیاس دو هرتفورد هارت هال را بنیانگذاری کرد؛ مجموعهای که بعدها به کالج هرتفورد تبدیل شد. اگرچه این مجموعه در ابتدا بهطور رسمی هارت هال نامیده نمیشد، اما گفته میشود این نام نوعی بازی زبانی با نام مالک آن بوده است. نخستین اشاره مستند به نام هارت هال به سال ۱۳۰۱ بازمیگردد.
این «تالار قدیمی» هنوز هم پابرجاست و با بناهایی مانند دروازه ورودی، اتاق عمومی سالمندان، کلبهای متعلق به قرن هجدهم، کلیسای جکسونز و کتابخانه، یک چهارضلعی تاریخی را تشکیل میدهد که هویت اولیه کالج را حفظ کرده است.
هارت هال به کالج هرتفورد تبدیل شد
در سال ۱۷۴۰، هارت هال بهطور رسمی به کالج هرتفورد ارتقا یافت. این اتفاق پس از سالها مخالفت اعضای هیئت علمی کالج اکستر رخ داد. نیوتن، مدیر وقت، سرانجام موفق شد منشور رسمی کالج را دریافت کند؛ هرچند تلاشهای اولیه او در سال ۱۷۲۳ با مقاومت شدید روبهرو شده بود.
تنها چند دهه بعد، کالج هرتفورد دوباره دچار بحران شد. وابستگی مالی شدید به کمکهای توماس استرنگویز و مرگ او در سال ۱۷۲۶، آینده کالج را با مشکل جدی مواجه کرد. پس از درگذشت آخرین مدیر در سال ۱۸۰۵، هیچکس مسئولیت اداره کالج را بر عهده نگرفت و در نهایت این مؤسسه منحل شد.
در سال ۱۸۲۲، کالج مگدالن محل کالج هرتفورد را تصاحب کرد و این مجموعه با نام تالار مگدالن شناخته شد. این تغییر مالکیت، یکی از مقاطع مهم در تاریخ این مکان به شمار میرود.
تولد دوباره کالج هرتفورد
با وجود شکستهای گذشته، تلاشهایی برای احیای کالج صورت گرفت. با حمایت مالی سر توماس بارینگ، در سال ۱۸۷۴ قانونی تصویب شد که مگدالن هال را به سطح دانشگاهی ارتقا داد و زمینه بازتأسیس کالج هرتفورد را فراهم کرد.
از سال ۱۸۷۷، رئیس بوید با کمک سر توماس جکسون، کالج را گسترش داد. جکسون بناهای جدیدی ساخت و پلکان مشهور شماره ۲ را با الهام از معماری فرانسوی طراحی کرد؛ اثری که هنوز هم مورد تحسین است.
تکمیل پل هرتفورد (پل افسوس)
سر توماس جکسون که بعدها لقب شوالیه دریافت کرد، طراحی پل هرتفورد را نیز بر عهده داشت. این پل در سال ۱۹۱۴ تکمیل شد و خیلی زود با نام پل افسوس در میان مردم شناخته شد؛ پلی که بهصورت نمادین، چهارضلعیهای قدیمی و جدید کالج را به هم پیوند میداد.
بیشتر بخوانید: پمپئی، شهری که زمان در آن متوقف شد و مردمی که نمیدانستند فردا را نمی بینند…
افسانه پل افسوس
یکی از مشهورترین افسانهها درباره پل افسوس این است که دانشگاه برای وادار کردن دانشجویان به ورزش بیشتر، استفاده از پل را ممنوع کرده بود. اما این داستان پایه تاریخی ندارد. در واقع، استفاده نکردن از پل حتی باعث میشد دانشجویان پلههای بیشتری را طی کنند. این افسانه در مقایسه با روایتهای عاشقانه پل ونیز، چندان رمانتیک نیست، اما بهعنوان یک افسانه شهری عجیب، جذابیت خاص خود را دارد. پل افسوس از همان ابتدا به یک جاذبه گردشگری تبدیل شد. این پل نهتنها یک مسیر عبور، بلکه نمادی از پیوند تاریخ و معماری است.
در سال ۲۰۱۴، صدمین سالگرد ساخت پل افسوس با یک اجرای هنری خاص جشن گرفته شد. چیدمان صوتی «سوسپیری» شامل صداهای ضبطشدهی آههای دانشجویان و اساتید بود که مفاهیمی مانند عشق، ناامیدی و فشارهای زندگی دانشجویی را بازتاب میداد.
پل افسوس بارها در آثار سینمایی و تلویزیونی دیده شده است. حضور مداوم آن در سریال «بازرس مورس» و همچنین نمایش در فیلم «مردان ایکس: کلاس اول» باعث شد این پل برای نسلهای جدید نیز بهخوبی شناخته شود.
کلام پایانی
پل هرتفورد، که بیشتر با نام پل افسوس شناخته میشود، یکی از شاخصترین جاذبههای گردشگری آکسفورد است. این پل نهتنها به دلیل زیبایی معماری، بلکه به خاطر تاریخ، افسانهها و حضور پررنگش در فرهنگ معاصر، جایگاه ویژهای دارد.
پل افسوس پیوندی میان گذشته و حال کالج هرتفورد است؛ پلی که همچنان الهامبخش گردشگران، دانشجویان و دوستداران تاریخ و معماری باقی مانده است.
افزودن دیدگاه