تنهایی اپیدمی قرن ۲۱: تنهایی یک مسئله پیچیده و فراگیر است که افراد را در تمام جنبه های زندگی تحت تاثیر قرار می دهد. با درک علل ریشهای آن و بهکارگیری درمانهای متمرکز، میتوانیم برای کاهش اثرات نامطلوب آن بر جامعه تلاش کنیم. در دنیای امروز، تنهایی به یک امر عادی تبدیل شده است و دلایل متعددی از جمله شهرنشینی در پشت آن وجود دارد. ما دیگر مانند گذشته با همسایگان خود در ارتباط نیستیم و این تاسف بار است و بار روانی منفی روی غالب ما دارد.
با این حال، به دلیل افزایش عادت تنها ماندن یا تنها کار کردن، این روند به طور قابل توجهی به افزایش تنهایی کمک کرده است. فشار برای موفقیت سبب رشد کاری و در عین حال باعث عقب افتادن در زندگی شخصی می شود. خواه مهاجرت برای ادامه تحصیل باشد و خواه مسافرت های کاری مداوم به دلیل رقابت، ما مدام در حال جدا شدن از خانواده و تنها شدن هستیم. مینال پاتیل، روانشناس میگوید: اگرچه اتصال دیجیتالی یک موهبت باقی میماند، زیرا شامل نوعی تعامل انسانی است، اما جایگزینی برای ارتباطات رو در رو نیست.
دکتر مونا گوجرال، روانشناس مستقر در دهلی میگوید: «در محیطهای شهری، فشار برای موفقیت شغلی و شخصی اغلب منجر به افزایش تنهایی میشود. این امر میتواند تعاملات اجتماعی را کاهش دهد و منجر به احساس انزوا شود. طبق یک مطالعه در مجله سلامت شهری (منتشر شده در سال 2020)، افراد در شهرهای بزرگ و بسیار رقابتی 40 درصد بیشتر احساس تنهایی می کنند در مقایسه با افرادی که در مناطق کمتر رقابتی حضور دارند.”
با این حال، تنهایی و مسائل مربوط به سلامت روان فقط به مناطق شهری محدود نمی شود. مینال پاتیل، روانشناس می گوید: “تنهایی یک مسئله رایج در مناطق فقیرتر (همچنین) است که اغلب به دلیل مشکلات اقتصادی، مهاجرت و عدم حمایت جامعه است. در این مناطق باورهای فرهنگی پیرامون سلامت روان میتوانند افراد را از ابراز احساس تنهایی بازدارند. آدمها به تعاملات مجازی روی می آورند و هر روز تنهاتر از قبل می شوند.”
دکتر مونا گوجرال، روانشناس مشاوره مستقر در دهلی با پرداختن به کمبود داده های تاریخی در مورد تنهایی در مناطق فقیرتر، می گوید: “فقدان داده های تاریخی در مورد تنهایی در مناطق فقیرتر یک چالش بزرگ است. از لحاظ تاریخی، تحقیقات متمرکز شده اند. بیشتر مطالعات در مورد مناطق مرفه و شهری است و در مورد چالش ها و مسائلی که افراد از جوامع محروم با آن مواجه هستند، خلأ بزرگی وجود دارد. البته ابتکارات اخیر کم کم گنجاندن مناطق فقیرتر در مطالعات تنهایی را شروع کرده اند، و از سوی گزارش سال 2022 سازمان بهداشت جهانی حمایت می شوند. جمعآوری دادههای فراگیر برای رسیدگی بهتر به مسائل بهداشت روانی در سطح جهان، گسترش تحقیقات برای دربرگرفتن زمینههای مختلف اجتماعی-اقتصادی به توسعه راهحلهای مؤثر و قابل اجرا برای مبارزه با تنهایی کمک میکند.
بنابراین، خاطرنشان می شود که تنهایی یک اپیدمی تعیین کننده قرن بیست و یکم است که افراد را بدون توجه به وضعیت اجتماعی و اقتصادی تحت تأثیر قرار می دهد. درک علل چند وجهی آن – از فشارهای زندگی شهری و اتصال دیجیتال تا مشکلات اقتصادی در مناطق فقیرتر – بسیار مهم است. با انجام تحقیقات بیشتر، کاهش اتیکت ها و ارائه حمایت های بهداشت روانی که به راحتی قابل دسترسی باشند، می توانیم به طور موثرتر به این موضوع فراگیر بپردازیم و بهزیستی کلی افراد را در سراسر جهان بهبود بخشیم.
افزودن دیدگاه