اگر گاهی خسته می‌شوید از اینکه فرزندتان حرف شما را گوش نمی‌دهد، نوشتار حاضر را بخوانید. با استفاده از جملات و عباراتی که در این مطلب می‌بینید، فرزندان‌تان حرف شما را گوش می‌دهند و ارتباط بین‌تان نیز قوی‌تر خواهد شد.

۱. “الان چه چیزی باید یادت بیاید؟”

به جای اینکه بگویید: “مراقب باش!”.

* بچه ها اغلب وقتی یک چیز را تکرار می‌کنیم غافل می‌شوند. در عوض، مهارت‌های تفکر انتقادی آنها را درگیر کرده و از آنها بخواهید خودشان به یاد بیاورند که در چنین شرایطی احتیاط لازم است.

مطلب مرتبط: ۸ اشتباه والدین که پشیمانی به بار می آورد

۲. ” دوست داری خودت این کار را انجام دهی یا کمکت کنم؟”

به جای اینکه بگویید: “سه بار از تو خواستم که این کار را انجام بدهی و هنوز انجام نداده‌ای!”

* اکثر بچه ها به طور باورنکردنی در برابر دادن اختیار به آنهانهاآنها واکنش خوبی نشان می‌دهند. به آنها حق انتخاب بدهید و مهارت‌های تفکر انتقادی آنها بر تنبلی‌شان فائق خواهد آمد.

۳. “از این اشتباه چه یاد گرفتی؟”

به جای اینکه بگویید: “خجالت بکش” یا “باید بهتر عمل می‌کردی”.

* تمرکز بر انگیزه برای تغییر رفتار برای آینده نتایج بسیار بهتری نسبت به گوشزد کردن رفتارهای بد گذشته خواهد داشت.

مطلب مرتبط: ویژه والدین؛ چرا کودکان تکرار را دوست دارند؟

۴. “امروز باید سرعت یوزپلنگ داشته باشیم!”

به جای اینکه بگویید: “عجله کن!” یا ” دیر شد!”

اینکه روزهایی همه اهل خانواده کند باشند هیچ مشکلی ندارد اما روزهایی که باید سر وقت به کارهای‌تان برسید استفاده از این ترفند کمک‌کننده خواهدبود.

۵. “می‌خواهی حالا بروی یا ده دقیقه دیگر؟”

به جای اینکه بگویید: “همین حالا راه بیفت!”

* بچه‌ها هم دوست دارند خودشان تصمیم بگیرند! این ترفند خیلی موثر است: به آنها حق انتخاب بدهید و شاهد نتایج مثبت باشید.

۶. “می‌توانیم این اسباب‌بازی را به لیست هدایای تولدت اضافه کنیم.”

به جای اینکه بگویید: “توان خریدش را نداریم”.

اگر صداقت داشته باشیم، خیلی مواقع توان خرید یک اسباب‌بازی کوچک را داریم اما شاید آن را ضروری نمی‌دانیم. به جای حرف زدن از مشکلات مالی و ایجاد احساس کمبود، به فرزندتان یاد بدهید که می‌تواند برای به دست آوردن وسیله مورد علاقه‌اش کمی صبر کند.

مطلب مرتبط: ۴ سوال فوق العاده که می توانید هر روز از فرزندتان بپرسید

۷. “کمی صبر کن، نفس بکش، حالا بگو چه می‌خواهی”

به جای اینکه بگویید: “غز نزن!”

این ترفند را الگوی خود قرار دهید. آنها کم کم یاد می‌گیرند آرامش خود را حفظ کنند و شیوه حرف زدن‌شان را تغییر دهند.

۸. “از مهارت کار تیمی‌ات استفاده کن.”

به جای اینکه بگویید: “رئیس نباش!” یا “اگر اینطور رفتار کنی هیچ کس با تو بازی نمی‌کند.”

اغلب به بچه‌هایی که تمایل زیادی به رهبری (یا احساس قدرت) دارند، گفته می‌شود که با این رفتار هیچ کس نمی‌خواهد دوست‌شان باشد. درعوض، مربی فرزندتان شوید و به او بیاموزید که چگونه می‌تواند رهبر خوبی باشد.

۹. “اشکالی ندارد گریه کنی”

به جای اینکه بگویید: “بچه نباش” یا “گریه نکن”.

باورنکردنی است که بچه‌ها چقدر خوب واکنش نشان می‌دهند وقتی که از آنها نمی‌خواهیم که ” احساسات خود را سرکوب کنند”. به آنها بیاموزید بتوانند احساسات‌شان را بروز بدهند.

۱۰. “من صبر می‌کنم که کارت تمام شود”

به جای اینکه بگویید: ” بگذار خودم این کار را بکنم.”

سرعت خود را کم کنید و بگذارید آنها تلاش کنند کفش‌شان را خودشان بپوشند (یا هر کار ممکن دیگر). هدف این است که بگذاریم بچه‌ها تلاش کنند، شکست بخورند، دوباره امتحان کنند و یاد بگیرند که برای انجام همه کارها به ما وابسته نیستند!

مطلب مرتبط

۱۱. “هر اتفاقی که بیفتد دوستت دارم”

به جای اینکه بگویید: “اگر فلان کار را بکنی دوستت ندارم”.

عشق بی قید و شرط هسته اصلی فرزندپروری مثبت است و بدان معنی است که عشق ما به بچه‌های‌مان به رفتار آنها بستگی ندارد. وقتی نیازهای اساسی و عاطفی بچه‌ها برآورده می‌شود، کمتر رفتار بد از خود نشان می‌دهند.

۱۲. ” من هنوز این کار را مناسب نمی‌دانم “

به جای اینکه بگویید: ” به اندازه کافی بزرگ نشدی” .

وقتی ما ترس و نگرانی خود را داریم، بچه‌ها واکنش بهتری نشان می‌دهند و به محدودیت های ما احترام می‌گذارند. بچه‌ها اغلب احساس می‌کنند که توانایی انجام کارهای بزرگ را دارند. این ما هستیم که هنوز آماده خطر نیستیم. این مفهوم را با استفاده از کلمه «من» به فرزندتان منتقل کنید تا راحت‌تر حرف‌تان را بپذیرند.

۱۳. ” دوست دارم خودت تصمیم بگیری، چون برایت مهم است”

به جای اینکه بگویید: “برای من مهم نیست”.

وقتی چیزی واقعاً برای ما مهم نیست، فرصتی عالی برای توانمندسازی فرزندانمان و دادن فرصت رهبری به آنها است!

۱۴. “من به تو ایمان دارم”

به جای اینکه بگویید: “من حواسم هست”. یا “چرا من باید همه کارهایت را انجام دهم؟”

حمایت از فرزندان به جای نجات دادن آنها، غالباً صبر بیشتری لازم دارد، اما باعث ایجاد عزت نفس و انگیزه ذاتی در کودکان می‌شود.