برچیدن موانع؛ اقدام مثبت اما پیامدهای مبهم

برچیدن موانع؛ اقدام مثبت اما پیامدهای مبهم

نماینده پارلمان افغانستان

محمدعارف رحمانی
نماینده پارلمان افغانستان

۳ / سرطان ۱۳۹۶ | ۰ دیدگاه

۱- سالهاست که شهروندان کابلی از ایجاد موانع، سد معابر و جاده‌ها و کوچه‌ها توسط حکومت و مقامات دولتی رنج می‌برند. تردد شهروندان و جریان ترافیک در شهرکابل با موانع و چالش های فراوانی رو به رو است. کابل به شهری غیر قابل سکونت تبدیل شده است. گویا کابل قطعه از جهنم‌ است! از این رو مردم و شهروندان همیشه خواستار این بوده تا این موانع و سد معبرها، پایان پیدا نماید.

۲- اخیرا رییس جمهور به گارنیزیون و شهرداری کابل و لوی سارنوالی دستور داده تا موانع را از کوچه‌ها و سرک‌ها بردارند. این اقدام در ذات خود، کاملا معقول و منطقی می‌باشد. اما به شرطی که با یک طرح جامع امنیتی همراه شود. طرحی که در‌نتیجه اجرایی شدن آن تمام کابل تبدیل به یک منطقه سبز تبدیل شود. نه این که ریاست جمهوری و دستگاه های تابعه و سفارت خانه‌ها از امنیت بیش تری برخور دار شوند در حالی که شهروندان و مقامات دولتی، هدف گروه های تروریستی در معرض آسیب پذیری بیش تری قرار گیرد

۳- ارگ رباست جمهوری عبور و مرور موترها و شهروندان را از سرک وزیر اکبر خان ممنوع کرده و با ایجاد منطقه کاملا سبز امنیتی بر امنیت خود افزوده است. اما برداشتن موانع امنیتی از اطراف منازل افراد دولتی و شهروندان متنفذ خارج از منطقه سبز ارگ ریاست جمهوری عملا زمینه را برای کشتارها و ترور و اختطاف افراد دولتی و شخصیت های متنفذ و خانواده های آنان فراهم کرده است. جلوگیری از بمب گذاران انتحاری در این مناطق بدون آن موانع به شدت سخت خواهد بود و در صورتی موفقیت تروریستان در هدف قراردادن این مقامات، این طرح می‌تواند نتایج معکوس داشته باشد.

۴- در یک کلام کابل باید تبدیل به شهری امن، قابل سکونت و دارای امنیت و همه سبز شود. این درست نیست که ارگ ریاست جمهوری پس از انفجار چهارشنبه سیاه و حوادث پس از آن با ممنوعیت عبور و مرور شهروندان عادی و بستن جریان ترافیک از ساحه وزیر اکبرخان و جاده های اطراف ریاست جمهوری و برداشتن سایر موانعی کانکریتی از سایر اماکن و معابر شهر، عملا تبدیل به دو قسمت منطقه سبز یا کاملا امن و منطقه رها در چنگال گرگان انتحاری تقسیم گردد.

۵- راه چاره این است که پولیس و نیروهای امنیتی ما کمربند امنیتی کابل را از اطراف ارگ و خانه‌ها و منازل و درون شهر به بیرون از ان انتقال دهد. واضح است که شهر کابل چهار دروازه اصلی و بیش از ده‌ها و یا صدها راه فرعی دارد. این شهر آشوب زده از چهار سوی خود یعنی برخی از ولسوالی های لوگر، میدان وردک، ننگرهار و شمالی در معرض تهدیدات جدی قرار دارد. از این رو، ضروری است تا برای تامین امنیت شهروندان چند اقدام اساسی صورت گیرد:

اول: مراکز حقانی، طالب و آن‌ دسته‌از نیروهای حکمتیار‌ که هنوز به دولت نپیوسته اند در ولسوالی های اطراف شهر‌کابل و ولایات لوگر و میدان وردک و ننگرهار‌ و ولایات شمال کابل درهم کوبیده شود.

دوم: حفاظت از دروازه های اصلی و فرعی تحت نظر ارگان امنیت ملی قرار گیرد. نیروهای پولیس و احتمالا اردو نیز در این ساحه تحت نظر و امر نیروهای امنیت ملی کار کند.

سوم: چهار دروازه اصلی باید با تجهیزات اساسی نظیر اسکنرهای مدرن و بسیارقوی در کنترل در آید.

چهارم: یک بازنگری جدی در ساختار امنیتی پولیس کابل صورت گیرد. کیست که نداند که پولیس کابل در همه سطوح خود پیش از این که از شایسته سالاری و لیاقت و قانون گرایی و تعهد متاثر باشد از عزل و نصب های افراد زورمند و تاجران سیاسی و از رشوت های ده‌ها و گاهی صدها هزار دالری متاثر است. امروزه حتی یک آمر کشف و یا قوماندان تولی و یا بلوک بدون رشوت مقرر نمی‌شود. این نیروها پیش از این که به وظیفه اصلی خود که تامین نظم و امنیت می‌باشد، بپردازند، بیش ترین وقت شان در باج گیری و اخاذی و چپاول و دزدی و پرکردن جیب خود و یا صاحبان شان می‌گذرد. البته این قضاوت شامل حال آن دسته از پولیس های با وجدان که در خدمت مردم اند و به همان معاش اندک خود اکتفا می‌کنند، نمی‌شود.

پنجم: نیروهای امنیت ملی کابل باید حرفه ی تر و از نظر امکانات و تجهیزات مورد نیاز و هم چنین حقوق و مزایا باید مورد توجه جدی تر قرار‌گیرد. از این رو ضروری است تا در رده های پایین و میانی نیروهای امنیت ملی با توجه اصول شایسته سالاری، تعهد و فعالیت شاهد تغییرات گسترده در این عرصه باشیم.

ششم: گارنیزون کابل یک نیروی اضافی است که فعلا برای مقاصد سرکوب گرانه غنی و عبدالله استفاده می شود. باید منحل شود. نیاز است تا مسولیت جلوگیری از ورود نیروهای انتحاری از مجاری فرعی و کوه‌ها و قله‌ها به فرقه درخشان و قوی و دارای توانمندی ۱۱۱ کابل سپرده شود.

هفتم: از شهروندان عادی و علمای دین و کانون های مدنی و رسانه‌ها و عموم نسل جوانی که اینک مورد بی رحمی و کشتار نیروهای غنی قرار می‌گیرد در بخش های امنیت نرم استفاده شود.

در این زمینه نگارنده طرحی دارد که می‌شود با نیروهای نخبه امنیت و پولیس ملی که از دانش های امنیتی لازم برخوردارند در میان گذاشت. عمومی کردن آن سودی ندارد.

محمد عارف رحمانی نماینده مردم غزنی در مجلس نمایندگان افغانستان است. آقای رحمانی دارای سابقه فعالیت‌ سیاسی گسترده می‌باشد. او ماستری حقوق داشته و کتاب‌های را در حوزه‌های مختلف از جمله کاکردهای پارلمان در افغانستان به نگارش درآورده است.

این نوشته  آقای رحمانی برای خبرنامه نگاشته شده است. دیدگاه‌های که در این نوشته آمده است، مختص نویسنده آن می‌باشد و لزوما بازتاب سیاست نشراتی خبرنامه نیست.

Pin on Pinterest۰Share on LinkedIn۰Share on Google+۰Tweet about this on TwitterShare on Facebook۰
افغانستان امنیت برچیدن موانع حکومت افغانستان حکومت وحدت ملی گارنیزون کابل مجلس نمایندگان مقام های دولتی موانع

مطالب مشابه

دیدگاه خودرا بنویسید

ایمیل *
نام *
دیدگاه *
اگر میخواهید عکس تان در کنار نظر تان قرار گیرد لطفا به سایت گراواتار مراجعه کنید